നോക്കെത്താദൂരത്ത്.

അമ്മയുടെ ഫോണ്‍‌വിളിയുണര്‍ത്തിയ അസ്വസ്ഥതയില്‍ മാധവന്‌ ഉറങ്ങാനായില്ല, തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നെങ്കിലും. താരയും കുഞ്ഞും ഉറങ്ങുകയാണ്‌, അല്ലലേതുമറിയാതെ. അയാള്‍ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു, ഫ്രിഡ്ജില്‍നിന്നും ഒരു കുപ്പി ബിയര്‍ എടുത്ത് ലിവിങ് റൂമില്‍ വന്നിരുന്നു. കുഞ്ഞുമോള്‍ വളര്‍ത്തുന്ന സ്വര്‍ണമത്സ്യങ്ങള്‍ ചെറിയ ഫിഷ് ടാങ്കില്‍ സന്തോഷത്തോടെ പായലും തിന്ന് നീന്തിക്കളിക്കുന്നു. താഴെ നിരന്നു കിടക്കുന്ന പാവക്കുട്ടികള്‍. അയാള്‍ സോഫയില്‍ ചാരിക്കിടന്നു.

രണ്ടുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പാണ്‌ ഈ മണ്ണില്‍ കാലുകുത്തിയത്. അറേബ്യയിലെ മരുഭൂമിയില്‍ നിന്നും ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു.മോള്‍ക്ക് മൂന്നുവയസ്സായിരുന്നു അപ്പോള്‍. നാട്ടില്‍ നിന്നും ഉള്ളതെല്ലാം വിറ്റുപെറുക്കി മറുനാട്ടിലെത്തിലെത്തിയതായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ കഷ്ടപ്പാടായിരുന്നെങ്കിലും താമസിയാതെ ഭേദപ്പെട്ട ഒരു ജോലി കിട്ടി. ജീവിതം മെല്ലെ മെല്ലെ നരച്ച നിറം വെടിഞ്ഞ് പച്ചപ്പിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ സമയം. താരയ്ക്കും ജോലിയായി. അപ്പോഴാണ്‌ കൂട്ടുകാരുടെ നിര്‍ബന്ധംമൂലം ഈ നാട്ടിലേക്ക് ഇമിഗ്രേഷന്‌ അപേക്ഷിച്ചത്. കയ്യിലിരുന്ന പണം മുഴുവനും അതിനായി ചെലവഴിച്ചു. സമ്പാദ്യം മുഴുവനും ഏജെന്റിനും മറ്റുമായി തീറെഴുതി. എങ്കിലും, പണമല്ലെ, വീണ്ടും ഉണ്ടാക്കാമല്ലൊ എന്ന ചിന്ത മുന്നിട്ടു നിന്നു . മാറ്റങ്ങള്‍ നല്ലതിനുവേണ്ടിയാകുമെന്ന്‌ താരയും.

ഒഴിഞ്ഞ ബിയര്‍‌കുപ്പി അയാള്‍ സോഫയുടെ താഴെയിട്ടു, ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് സോഫയിലേക്ക് വീണ്ടും ചാഞ്ഞു.

ഇവിടെ വന്നതിനുശേഷം പ്രശ്നങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു. പുതിയ ഇടത്ത് നല്ലൊരു ജോലി ശരിയാകാന്‍ ഏകദേശം രണ്ട് വര്‍‌ഷത്തോളമെടുത്തു. സാമ്പത്തിക പരാധീനതകളുടെ വര്‍ഷങ്ങള്‍, നാട്ടില്‍ പെങ്ങളുടെ വിവാഹം, അനിയന്റെ പഠിപ്പ്, അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും ചികിത്സ..ഇവിടെയാകട്ടെ പറയത്തക്ക ജോലിയുമില്ല. പറഞ്ഞാല്‍ ആരു വിശ്വസിക്കാനാണ്‌. കഷ്ടപ്പാടിന്റെ കണക്കൊഴിയാത്ത കാലങ്ങള്‍. ഒരു മാസം മുന്‍പ് മാത്രമാണ്‌ നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയതുതന്നെ. അതിനോടകം വീട്ടാനുള്ള കടങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് പെരുകിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോല്‍ അമ്മ വീണ്ടും പറയുന്നു, എത്ര നാളായി എന്റെ ഉണ്ണി, ഇനിയെങ്കിലും തിരിച്ചുവന്നുകൂടെ എന്ന്‌.

അമ്മയെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ അയാളുടെ നെഞ്ചിനകത്ത് ഒരു വിങ്ങല്‍ മുറുകി. പോകാനിഷ്ടമില്ലാഞ്ഞല്ല. തിരികെപ്പോയാല്‍ വീണ്ടും ജീവിതം ആദ്യം മുതലെ തുടങ്ങണം. ഒരു പൂജ്യത്തിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരം പോലെ.
തുടക്കമില്ല, ഒടുക്കവുമില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ എപ്പോഴും തുടക്കവും എപ്പോഴും ഒടുക്കവും.

കുഞ്ഞുമോളെ ഓര്‍ത്താണ്‌ വിഷമം, ഇനിയും ഒരു മാറ്റം അവള്‍ക്ക് താങ്ങാനാവില്ലതന്നെ. വയസ്സുകാലത്ത് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും തുണയാകാന്‍ കഴിയാഞ്ഞതില്‍ സങ്കടപ്പെട്ട് മാധവന്‍ മനസ്സില്‍ അവരോട് മാപ്പിരന്നു.
നേര്‍ത്ത തണുപ്പിന്റെ നൂലുകള്‍ അയാളെ പൊതിഞ്ഞുതുടങ്ങി. കണ്ണടച്ചപ്പോള്‍ പാടവരമ്പത്തുകൂടി തന്റെ കൈ പിടിച്ച് സ്കൂളിലെത്തിക്കുന്ന അച്ഛന്‍, മകന്‍ കരയുമെന്ന്‌ കരുതി, അദ്ദേഹം സ്കൂള്‍ മുറ്റത്തു തന്നെ നില്‍ക്കുകയാണ്‌, ക്ലാസ് റൂമിന്റെ ജന‍ലിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ മാധവനു അച്ഛനെ കാണാം. ഉച്ചയ്ക്ക് വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ സ്നേഹം കൊണ്ട് വീര്‍പ്പുമുട്ടിയ്ക്കുന്ന അമ്മ. ഒരിയ്ക്കലും ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത അമ്മ, അവരുടെ ഏക ആഗ്രഹം മകന്‍ തിരിച്ചുവരണമെന്നത് മാത്രം.

മാധവന്റെ കണ്ണുകളില്‍നിന്നും ചുടുനീര്‍ ഒഴുകുകയാണ്‌.
അയാള്‍ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.

Advertisements

2 Responses to “നോക്കെത്താദൂരത്ത്.”

  1. ഋഷി Says:

    മരുഭൂമിയിലെ പൊന്നും പണവും സ്വപ്നം കണ്ട്, മണലാരണ്യത്തില്‍ കൊഴിഞ്ഞ് പൊയ ജന്മങ്ങള്‍ക്ക് ഇതു പോലെ ഒരു പിടി കഥ പറയുവാനുണ്ടാവും. പക്ഷെ എഴുത്തിന് ആഴം കുറഞ്ഞ് പോയി.

  2. wwwshanalpy Says:

    ചെറുതെങ്കിലും
    വളരെ ഭംഗിയായി

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: